Bir şiirde imge, okurun zihninde beliren resim değildir yalnızca; sözcüklerin birbirine sürtünmesinden çıkan kıvılcımdır. Bunu anlamak için şu soruyu sormak gerekir: Bir dize neden başka bir dizeyle yan yana gelince ısınır? Sanırım yanıt, dilin kendi alışkanlıklarını unutmasında saklı. Şair “akşam” der, biz gökyüzünü görürüz; “akşam demir gibi ağırdı” der, artık gördüğümüz şey gökyüzü değil, omuzlarımızdır. İşte bu yer değiştirme, imgenin asıl işidir. Onu bir süs sayanlar, şiirin çatısını taşıyan kirişi duvara asılmış bir tablo sanmış olurlar. Bu parçadaki yazarın anlatımıyla ilgili olarak aşağıdakilerden hangisi söylenebilir?

⌨ A–E: şık seç • Enter: kontrol et / ilerle • 0: boş geç